pokera6

1. Вчера гледав “кој сака да биде милионер”, италијанска верзија.

Ситуацијата е следната:

На столчето е млад дечко кој се претставува за дипломиран информатичар и работи како програмер. До моментот одговорил на 11 прашања и нема повеќе џокери.

Прашањето е:

сериозно не се сеќавам, но во случајот тоа и не е важно!

Наградите во квизот се следните:

10- 20.000
11- 30.000
12- 70.000
13- 150.000
14- 300.000
15- 1.000.000

Загарантираната сума од 20.000 евра е добиена. После долго мислење играчот решава да се откаже и си го кешира чекот од 30.000. Добар успех ќе речете? НЕ.
Макар да учел многу години математика и да работи како програмер, а со тоа се подразбира дека треба да мисли аналитички и да решава проблеми, играчот испушти потенцијално голема сума пари. Зошто?
Бидејќи не го знаеше одговорот на прашањето ако одговареше ќе требаше да нагаѓа. Во тој случај, бидејќи има четири понудени одговори, ќе погрешеше три пати и ќе погодеше еднаш. Меѓутоа очекуваната вредност би била

(3х20.000 + 1×70.000) / 4 = 130.000 / 4 = 32.500 евра

Тоа е за 2.500 повеќе отколку што освои младата програмерска надеж. А доколку му се погодеше наредното прашање и многу повеќе.

2. Се спремам да одам во Монако на покер турнир. Турнирот е 2 дневен така да треба да резервирам хотел за 2 вечери. Прегледувам на интернет и наоѓам хотел веднаш до казиното за 100 евра од вечер и хотел за 50 евра на 3-4 км од казиното. Се разбира си правам брза математика и решавам да зашпарам 100 евра.
Да ама не!!
Стигнав во Монако точно пред хотелот за 100Е и требаше да земам такси за да стигнам до мојот хотел. Веќе го видов патот и решив да слезам до казиното пеш. Меѓутоа 3-4 км не се баш малце, плус во 3-4 сабајле не би се шетал пеш сам на непознато место, и вече се возев само со такси.
На крајот потрошив 100 евра за 5 возења во такси. Додавам и 5 часа изгубени ( а времето си го ценам ) и вече мојот план да заштедам некој денар пропаѓа и наместо да кулирам во 4 звезден хотел во центарот на Монако јас се наоѓам во 2 ѕвездна шупа буквално во друга држава.

Што ми е поентата па ве замарам? Малку математика на никому нема да наштети. Трудете се да не испуштате вакви и слични подароци кога ви ги даваат.
Ценете си го заштеденото времето, буквално во денарска против-вредност.

Бидејќи се определувам како таков и бидејќи скоро секогаш кога ќе го употребам терминот добивам погледи кои алудираат на несфаќање решив да објаснам што е тоа.

Милитантниот атеизам не е паралела на “милитантен исламизам” или “фундаменталистичко христианство”. Не планирам да земам оружје на грб или да ви тропам на врата убедувајќи ве да се населите во мојата религиозна комуна.

Со тој термин се означуваат тие атеисти кои НЕ сметаат дека “верата е приватна работа, нема потреба од докажување, не смее да се дискутира за неа и да се биде критичен бидејќи тоа може да навреди некого” или “јас сум атеист но секој може да си верува во што сака и мене тоа не ми пречи”.

Наместо тоа милитантните атеисти сметаат дека, и религијата како и се друго треба да биде ставена на хируршката маса на науката, да биде критикувана со аргументи од природните и социјалните науки и дека никој нема причина да биде навреден од тоа.

Се разбира веруваме дека свет без религија (и другите придружни манифестации на слепа вера т.е. астрологија, бајачи, разни алтернативни медицини и др) би бил еден подобар свет, со една причина за војни помалку, со еден раздвојувачки фактор помалку, со една еволуциона кочница помалку. Се трудиме да помагнме тој ден да дојде што побргу.

Тврдиме дека религијата не донесува никакво добро или барем дека лошите последици се експоненцијално повеќе од добрите.

Не се согласуваме дека библијата е користна бидејќи не учи на морал (WTF) туку бараме објаснување за тоа на друго место (од теоријата на еволуцијата може да се изведе прекрасно објаснување на човечкиот алтруизам а моралот и етиката се само кодифициран варијант на алтруизмот).

п.с. Секако критериум за да бидеш во оваа група е да се согласуваш дека религијата е абсолутна-тотална-мега-супер глупост.

Појаснување:

Верувањето во некаков собствен бог или некаква виша сила наместо во некоја воспоставена религија не ве прави атеисти.

Ако мислите дека воскреснувањето христово не треба да се сваќа буквално, дека библијата е сепак само збирка приказни и сл, тогаш не сте христијани. sorry!

Верувањето во Flying spaghetti monster ве прави теисти! :Д:Д:Д:Д:Д

Очевидно е дека Македонија нема изградено никаква спортска политика. Нема сериозно финансирање, или ако има тогаш тоа е погрешно насочено.

Под државна спортска политика се мисли на план според кој, на пример, за 5-10 години македонија би учествувала на светско-европско првенство-олимпијада во некој спорт и би имала реални шанси да добие медал. Целта секако е подигањето на националната свест и гордост но и индиректно добивање на афирмација во странство, реклама на нашата држава, лобирање…

Ќе се обидам да дадам свое мислење за тоа кој спорт да се избере и како да се оствари еден таков проект.

Фудбалот е без дискусија нај популарниот спорт во Македонија но треба да признаеме дека ниту сме некаква светска сила во него, ниту пак е веројатно дека еден ден ќе станеме таква. Ако се погледнат статистиките за земјите учеснички на досегашните светски и европски првенства ќе се види дека има корелација помеѓу фудбалскиот успех на една држава и нејзината популација. Демек, колку е поголема една држава толку е поверојатно таа да учествува во светско или европско првенство. Се разбира дека има исклучоци како и секое друго статистичко правило но лично јас не сум оптимист во нашите идни фудбалски успеси.

Истото во помала мера важи и за кошарката и другите тимски спортови. Ракометот, спорт во кој сметаме дека имаме најголем успех, доживува спад во популарноста а сепак реално никогаш и не сме биле светска сила во него.

Ватерполо тимот доживува значителен успех и се гледа дека ватерполо федерацијата изградила некаква политика за дејствување но неможам да се согласам дека е на правиот пат. Да се купи цела екипа на второкласни ватерполисти, такви што неможат да влезат во екипите на државите од екс ју просторите, не прави автоматски послаби од тие држави. Какви се изгледите на ватерполото во Македонија за 5-10-20 години? Ќе продолжат да регрутираат странски натпреварувачи? Каква гордост има во тоа? Се согласувам дека со овој моментален успех ќе заинтересираат неколку деца повеќе да почнат со ватерполо но нема да се создаде доволно голема маса за да станеме компетитивни.

Тогаш што? Да се форсираат индивидуалните спортови? Не. Индивидуалните спортови сепак се доживуваат како индивидуални успеси (освен ако не се создаде хегемонија во некој спорт).

Треба да се избере тимски спорт кој или е прилично популарен во светот или учествува на манифестации гледани во цел свет, т.е. олимпијадата. Треба да се најде спорт чие финансирање би било евтино бидејќи сме многу ограничени со ресурси. Тука ќе го дадам мојот предлог, кој се разбира е само еден од возможните, но за кој имам повече податоци  (не сум некаков специалист, ниту сум играл, ниту има каде да играм )

Карлинг.

Карлингот е еден од малкуто тимски спортови вклучени во зимската олимпијада. За време на олимпијадата доживува широка покриеност по сите светски телевизии и медиуми.

Позитивни особини на карлингот:

- иако е тимски спорт тимовите се составени од само 4ри играчи, кое е предност бидејќи потребната маса практикувачи за да се создаде компетитивен тим е помала.

- учествува на зимската олимпијада и во машка и во женска конкуренција.

- не е спорт за кој е потребна тотална посветеност(многу години тренинг по цели денови), лесно се учи и (мое мислење) лесно би се усовршил.

- цената на спортот. Според анализа на сп. Форбс годишната издршка на натпреварувач по карлинг е под 1000 евра. За другите спортови од зимската олимпијада издршката се движи од 5000 евра за боб до 30.000 евра за алпско скијање. Но според истата анализа за боб се потребни 10 години тренирање по 5-6 часа на ден додека за карлинг се доволни 2-3 години тренинг по 2-3 часа дневно. Што значи дека ако се почне во моментот сериозен тренинг со деца на 16-17 годишна возраст на наредната олимпијада би можеле да имаме сериозен тим. Единствено релативно скапа е првичната инвестиција. Потребни се барем 20 камени, секој од кои е околу 500 евра (но се практично вечни) плус додатната опрема. Немам точна информација колку би коштало годишното одржување на пистите но не би требало да го надвишува со многу одржувањето на едно лизгалиште (не сум од Скопје и не знам дали има затворено лизгалиште, има? )

Како да се изведе сето тоа? Ако претпоставиме дека сме осигурале опрема и писти и сме купиле тренери, ги собираме учениците од 2-3 училишта, ставаме огласи дека бараме таленти во боулинг клубот (мислам дека имаат сличност) и после 2-3 месеца избираме 20тина деца на кои им даваме стипендии за да тренираат. Стипендиите се реално потребни за мотивација и сериозност. За ученици и стипендија од 50-100 евра е сериозна и доволна за да се мотивираат.

Не можам да дадам точна преценка колку би коштал еден таков проект но предпоставувам сума од околу 100.000 евра годишно за рок од 4-5 години. Се разбира за дел од сумава ќе има и спонзорста, пистите би можеле да се самоиздржуваат…

Да не потенцирам колку мал дел е ова од цената на некои незначајни споменици кои ниту имаат потенцијал да ни донесат туристи ниту било какви бенефиции.

Со сигурност ќе се најдат и спонзори да покријат извесен дел од сумата (сигурен сум дека и Канада и канадската амбасада би финансирале со нешто) а пистата при добар маркетинг би можела и да се самоиздржува. Да не забораваме дека еден таков проект скоро сигурно (ако се изведе добро) би не поставил на светската маса на еден олимписки спорт и има потенцијал за многукратно индиректно враќање на инвестицијата и при евентуален успех би накарал една цела држава да се чуствува горда!

Сметам дека еден таков проект треба да се направи, без разлика кој спорт би се избрал (сепак некој што е евтин, во кој за брзо време би можеле да се постигнат резултати, да биде гледан во светски рамки макар и еднаш во 4ри години)

edit: много е “тежок” изгледот за читање но ке се обидам да го украсам некако. Нов сум со овие работи.